زندگی را از نخست برای من بد ترجمه کردند.زندگی را یکی مرگ تدریجی نام نهاد ..

یکی بد بختی مطلق معنی کرد .یکی درد درمان نا پذیرش خواند.

  و سر انجام یکی رسید و گفت:

 زندگی به تنهایی ناقص است. تا عشق نباشد زندگی تفسیر  نمی شود.

                                                                                                       ( ا.بامداد)

                                                                                    همون احمد شاملو ی خودمون!

تذکر: میدونم آخر شعر یه خورده تکراریه ولی دیگه ببخشید.. شاعرش اینجوری گفته!

  اصلا بزار یه بارم تکراری باشه!مگه چیه؟

ولی نمیدونم چرا هر وقت میخوام از این واژه حرف بزنم چیزی یادم نمی یاد!!!  

 وقتی تو شب به اولین ستاره ای که تو آسمون اومده نیگاه میکنم...

یاد تک ستاره ی دل خودم می افتم !!

            تا حالا شده میون یه دو راهی گیر کنی؟ 

            بعضی ها تو این دو راهی گیجی ویجی میزنن..

      بعضی ها هم عین بچه ی آدم یه راه و انتخاب میکنن میرن دنبال کارشون!!

       ولی همیشه تو این جور مواقع یه حسی به آدم میگه که باید ریسک کنه.

       دیگه حداقل اون موقع تکلیفت معلومه.!!!

     چرا آدما بعد یه مدت عوض میشن؟  چرا بعضی دلها که یه موقع از برگ گل نازک تر  بودند

    حالا  باید از یه سنگ هم سخت تر بشه؟  ... نمیدونم دارم چی کار میکنم . فقط میدونم که

     این غرور لعنتی منو وارد این بازی کرد که تک بازیگرش منم!! 

     همونی که میتونی حدس بزنی

     چند وقت یه بار دلش از این لج و لج بازی ها خسته میشه. 

     اصلا دوست نداشتم یکی دیگه رو به خاطر لج و لج بازی خودم وارد این بازی کنم.

         خدایا  منو ببخش !!!